امام علی(ع) و دعا در حق پیامبر(ص)
صفحه کاربران ویژه - خروج
ورود کاربران ورود کاربران

ورود به حساب کاربری

کلمه امنیتی:

نام کاربری:

کلمه عبور:

برای استفاده از امکانات پایگاه ثبت نام کنید .
مرتب سازی بر اساس
 

امام علی(ع) و دعا در حق پیامبر(ص)

پرسش : امام علی(علیه السلام) چگونه در حق پیامبر(صلیعلیه و اله)می فرماید؟
پاسخ اجمالی:

امام علی(ع) در بخشی از خطبه 72 نهج البلاغه دعاى جامعى در حقّ پيامبر اسلام(ص) کرده و می فرماید: «پروردگارا! جايگاه وسيعى در سايه لطفت براى او بگشاى. خداوندا از فضل و كرمت، پاداش مضاعف به او مرحمت كن. كاخ پرشكوه او را از هر بنايى برتر ساز و مقام او را در پيشگاه خود گرامى دار. نور او را [در سراسر جهان] كامل گردان! و پاداش رسالتش را پذيرش شهادت [و شفاعت در حقّ امّت] و قبول گفتار او قرار ده [چراكه او] داراى منطق عادلانه و سخنان جدا كننده حقّ از باطل بود».

پاسخ تفصیلی:

امام علی(علیه السلام) در بخشی از72دعاى جامعى در حقّ پیامبر اسلام(صلىعلیه وآله) مى کند و در واقع طرزکردن به آن بزرگوار را به ما مى آموزد و نیز دعاى جامعى براى خود، دوستان و پیروانش مى نماید.
در قسمت اوّل، از پیشگاه خداوند بزرگ براى پیغمبر گرامى اسلام(صلىعلیه وآله) شش چیز تقاضا مى کند. نخست این که عرض مى کند: (پروردگارا! جایگاه وسیعى در سایه لطفت براى او بگشاى!)؛ «اَللّهُمَّ افْسَحْ(1) لَهُ مَفْسَحاً فِی ظِلِّکَ». «ظلّ» در این جا ممکن است معناى کنایى داشته باشد و اشاره به سایه لطف، جُود و بخشش خداوند باشد و یا به معناى حقیقى و اشاره به سایه هاى بهشتى درباشد. چنانکه درآمده است: «دردرختى است که شخصِ سوارِ بر مرکب، مى تواند در سایه آن یکصد سال راه برود».(2)
دوم این که عرض مى کند: (خداوندا از فضل و کرمت، پاداش مضاعف به او مرحمت کن!)؛ «وَ اجْزِهِ مُضَاعَفَاتِ الْخَیْرِ مِنْ فَضْلِکَ». روشن است که پاداش الهى همیشه به صورت مضاعف و چندین برابر مى باشد؛ چراکه از فضل و کَرمش سرچشمه مى گیرد و برابرى با اَعمال در آن شرط نیست؛ ولى در اینجا تفاضاى پاداش هاى بیشترى براى آن بزرگوار شده است.
در سومین و چهارمین تقاضا عرضه مى دارد: (خداوندا! کاخ پرشکوه او را از هر بنایى برتر ساز و مقام او را در پیشگاه خود گرامى دار!)؛ «اَللّهُمَّ وَ اعْلِ عَلَى بِنَاءِ الْبَانِینَ بِنَاءَهُ وَ اَکْرِمْ لَدَیْکَ مَنْزِلَتَهُ». منظور از «بناء» در اینجا یا دین و آیین و مذهب اوست که تفاضا شده بر تمام ادیان جهان پیشى گیرد و یا مقام والاى آن حضرت است که بر همه تقدّم جوید.
در پنجمین و ششمین تقاضا از خداوند، عرضه مى دارد: (خداوندا! نور او را [در سراسر جهان] کامل گردان! و پاداش رسالتش را پذیرش شهادت [ودر حقّ امّت] و قبول گفتار او قرار ده [چراکه او] داراى منطق عادلانه و سخنان جدا کننده حقّ از باطل بود)؛ «وَ اَتْمِمْ لَهُ نُورَهُ وَ اجْزِهِ مِنِ ابْتِعَاثِکَ لَهُ مَقْبُولَ الشَّهَادَهِ وَ مَرْضِىَّ الْمَقَالَهِ، ذَا مَنْطِقٍ عَدْلٍ وَ خُطْبَهٍ فَصْلٍ».
جالب این که جزاى رسالت پیامبر(صلىعلیه وآله) در این عبارتامّت شمرده شده، چیزى که برکتش به دیگران باز مى گردد و این، نهایت کرامت و لطف آن حضرت است و در ضمن به این نکته نیز اشاره شده کهو گواهى آن حضرت، بى حساب نیست، او همواره گفتارش عادلانه و سخنانش جدا کننده حق از باطل بود، اگر درباره شخص یا قومىکند لیاقت و شایستگىرا در آنها یافته است و این، ناظر به همان چیزى است که در مباحثآمده کههم، بى حساب نیست؛ بلکه لیاقتى لازم دارد و به تعبیر دیگر: باید رابطه معنوى میانکننده وشونده باشد و آنها که تمام پیوندهاى خود را بریده اند، لایقنیستند و این همان مقام محمودى است که درمجید به آن اشاره شده، مى فرماید: «وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَهً لَکَ عَسَى اَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَاماً مَحْمُوداً»(3)؛ (پاسى از شب را از خواب برخیز و[و نماز] بخوان این یک وظیفه اضافى براى توست تا پروردگارت تو را به مقام محمود برساند).
در آخرین بخش از خطبه، امام دعایى براى خود و دوستانش مى کند و در عبارت کوتاه، برترین نعمت هاى الهى را تقاضا مى نماید، عرض مى کند: (خداوندا! میان ما و آن پیامبر بزرگ(صلىعلیه وآله) در جایى که زندگانیش خوش و نعمتش جاویدان و آرزوهایش مطلوب و لذّاتش خواستنى است، در کمال آرامش و نهایت اطمینان و توام با هدایاى پر ارزش، جمع گردان!)؛ «اَللَّهُمَّ اجْمَعْ بَیْنَنَا وَ بَیْنَهُ فِی بَرْدِ الْعَیْشِ وَ قَرَارِ النِّعْمَهِ وَ مُنَى الشَّهَوَاتِ وَ اَهْوَاءِ اللَّذَّاتِ وَ رَخَاءِ الدَّعَهِ(4) وَ مُنْتَهَى الطُّمَاْنِینَهِ وَ تُحَفِ الْکَرَامَهِ». این اوصاف هفت گانه، اوصافبرین است که داراى تمام این صفات و برکات مى باشد؛ آرامش، آسایش، کرامت هاى الهى، لذّات شایسته و نعمت هاى معنوى و مادّى بى نظیر، توام با جاودانگى در آن جمع است.(5)

پی نوشت:

(1). «اِفْسَح» از مادّه «فَسْح» (بر وزن فسخ) به معناى مكان وسيع است؛ و از همين رو اين مادّه در مفهوم گسترش دادن، به كار مى رود.

تاریخ انتشار: « 1396/01/22 »

مطالب مرتبط

امام علی(ع) و دعا در حق پیامبر(ص)

حديث «ثقلين» در صحيحين

حديث «ثقلين» در كتب اهل سنت

علت و ماجرای قتل عثمان

ماجرای شورای شش نفره تعیین خلیفه

فهرست نظرات
*متن
*کد امنیتی http://makarem.ir
تعداد بازدیدکنندگان : 92