هرگاه نزديكى با همسر عالمآ و عامدآ در «عمره تمتّع» واقعشده باشد، كفّاره آن بنا بر احتياط واجب يك شتر است؛ ولى عمره او باطل نمىشود. خواه اين عمل قبل از سعى صفا و مروه باشد، يا قبل از تقصير و بيرون آمدن از احرام، ولى احتياط مستحب آن است كه اگر قبل از سعى باشد، عمره را در صورت امكان تمام كرده، سپس آن را اعاده كند.
هر دو معامله باطل است. زيرا اقدام موکّل در اینگونه موارد، به معني عزل وکيل نيست. شايد تصوّر میکرده که وکيل اقدام نکرده، لذا خودش اقدام میکند.
این کار خلاف عقل و شرع است.
مانعی ندارد ولی در این صورت بهتر است کلمه موکلی را نیاورد و بجای آن نام شخص را ذکر نماید.
اگر موقع اجراى صیغه عبارت به همین صورت خواندهشده و قیمت هر یک از این امور بیانشده است مهریّه واقعى همان مبلغ ذکرشده است ولى اگر بهطور یقین ثابت شود که شوهر قصد قیمت داشته و زن قصد سکه نه قیمت، مهریّه مذکور باطل میشود و باید مهرالمثل داده شود.
خودکشي از گناهان کبيره محسوب میشود و مجازات شديدي در جهان آخرت دارد و شخص مؤمن هرگز به آن فکر نمیکند و نشانه ضعف ايمان و ناتواني او است.
می توان به قصد رجاء و ثواب غسل انجام داد.
در فرض مذکور باید طبق اوقات شرعی مناطق معتدل عمل کنند.
هرگاه شك كند كه «سلام» نماز را گفته يا نه يا شك كند درست گفته يا نه چنانچه وارد نماز ديگرى شده، يا مشغول كارى است كه نماز را به هم میزند و از حال نمازگزار بيرون رفته بايد به شک خود اعتنا نكند و اگر پیشاز این موارد است بايد برگردد و سلام را بگويد.
با توجّه به اینکه چنین برنامهای در روایات معصومین (علیهمالسلام) مطلقاً نیامده است و ازنظر تاریخى نیز مدرکى براى آن در دست نیست بر همه مؤمنین و مؤمنات لازم است که این کار را ترک کنند و نذورات خود را به هیئتامنای حسینیه که از میان افراد معتبر باید انتخاب شوند تسلیم کنند تا نذورات را صرف مجالس عزادارى و کمک به ایتام و مستمندان کنند و اجازه ندهند افراد سودجو از نام مبارک امام حسین (علیهالسلام) و پرچم، سوءاستفاده کنند.
نمازخواندن با آرایش اشکالی ندارد و اگر نامحرم حضور نداشته باشد پوشاندن آن نیز واجب نیست. البته مواد آرایشی نباید مانند لایهای روی پیشانی را بپوشاند و مانع رسیدن مهر به آن در حال سجده شود. درصورتیکه آرایش غلیظ باشد احتیاط مستحب پوشاندن آنها است.
قطعاً چنین فردی در اشتباه است و باید او را ارشاد کرد.
چنین افرادی از حضور در مجامع و مکان های عمومی باید خودداری کنند و در صورتی که این کار سبب ابتلای دیگران به بیماری خطرناک منتهی به مرگ شود دیه تعلق می گیرد و آن کس که باعث شده، باید دیه را بپردازد و اگر فقط هزینه درمانی سنگینی دارد آن را باید بپردازد.
در هیچ یک از صور بالا زناى محصنه ثابت نیست، مگر در مورد روزه; زیرا مقدار ممنوعیّت روزه ضرر به احصان نمى زند، هر چند مشهور در میان فقها این است که در عده رجعیّه از ناحیه مرد و زن، زناى محصنه محسوب مى شود; ولى دلیل آنها قانع کننده نیست.
