مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

درصورتی‌که شرایط معتبر نزد شیعه مثل اذن پدر و مانند آن رعایت شود اشکالى ندارد.

هنگامی‌که سيفون را می‌کشند معمولاً متّصل به آب‌لوله‌کشی می‌شود. بنابراين، ترشحات آن اگر همراه نجاست نباشد يا شك داشته باشيم كه همراه نجاست بوده، پاك است.

1 بنا بر احتیاط واجب کفایت نمی‌کند.2 اگر سر از سجده برنداشته ذکر سجده را اعاده کند ولی اگر سر برداشته اعاده لازم نیست و همین حکم در مورد رکوع نیز جاری است.3 اگر جاهل قاصر بوده اشکالی ندارد، از این به بعد دقت کند.

هرگاه زنى كودكى را شیر دهد با نُه شرط سبب محرم شدن خواهد بود: 1- شیر از ولادت باشد، بنابراين اگر پستان بدون تولّد فرزندى شیر پيدا كند و كودكى از آن بنوشد سبب محرميّت نمى‏شود. 2- بچه از زن زنده بخورد، پس اگر پستان زن مرده‏اى را به دهان بگيرد و شير بخورد اثرى ندارد. 3- شیر آن زن از حرام نباشد، بنابراين اگر شیر بچه ‏اى را كه از زنا به دنيا آمده به بچه ‏اى بدهند به كسى محرم نمى‏شود. 4- شیر را از پستان بمكد، ولى احتياط واجب آن است اگر شیر را در گلوى بچه بريزند با آن زن و محارم او ازدواج نكند. 5- شیر را با چيز ديگر مخلوط نكنند. 6- شیر مربوط به يك شوهر باشد، بنابراين اگر زنى را كه داراى شیر است طلاق‏ دهد بعد شوهر ديگرى كند و از او باردار شود و تا موقع وضع حمل شیرى كه مربوط به شوهر اوّل داشته باقى بماند و مثلًا كودكى را هشت دفعه از شیر مربوط به شوهر اوّل و هفت دفعه از شیر مربوط به شوهر دوم شير دهد آن كودك به كسى محرم نمى‏شود، همچنين اگر زنى از شیر مربوط به شوهر اوّل كودكى را بطور كامل شیر دهد و بعد از شیر مربوط به شوهر دوم كودك ديگرى را شیر دهد آن‏دو به يكديگر محرم نمى‏شود. 7- كودك به واسطه بيمارى شیر را قى نكند، ولى احتياط واجب آن است در اين صورت كسانى كه به واسطه شیر دادن به آن بچه محرم مى‏شوند با او ازدواج نكنند و نگاه محرمانه هم به او ننمايند. 8- كودك پانزده مرتبه، يا يك شبانه روز شیر كامل بخورد، يا آن مقدار شیر به او بدهند كه بگويند از آن شیر استخوانش محكم شده و گوشت در بدنش روييده است و احتياط مستحب آن است كه اگر ده مرتبه شیر بخورد كسانى كه به واسطه شیر خوردن با او محرم مى‏شوند با او ازدواج نكنند و نگاه محرمانه نيز به او ننمايند. 9- دو سال كودك تمام نشده باشد، بنابراين بعد از تمام شدن دو سال اگر به او شیر دهند به كسى محرم نمى‏شود، حتّى اگر پيش از تمام شدن دو سال چهارده مرتبه و بعد از آن يك مرتبه شیر بخورد با كسى محرم نمى‏شود، ولى اگر از موقع زاييدن زن بيش از دو سال گذشته باشد و شیر او باقى باشد و بچه ‏اى را شیر دهد احتياط واجب آن است كه با زنانى كه به واسطه شیر خوردن با او محرم مى‏شوند ازدواج نكند و نگاه محرمانه هم ننمايد.

فروختن فرزند به‌هیچ‌عنوان جایزنیست ولی اگر توانایی ندارند می‌توانند سرپرستی او را به دیگری بدهند و در مورد ارگان‌ها نیز همین حکم جاری است.

در فرض سؤال پدر او ولی دم محسوب می شود.‌

در صورت ضرورت مانعى ندارد، البته اگر امکان دارد در این‌گونه موارد از مأمور زن استفاده شود.

خمس ندارد.

تهیه جهیزیه بر عهده پدر نیست ولی سزاوار است در این راه به فرزند خود کمک نماید.

براى نشان دادن مفاسد بدحجابى و بی‌حجابى راه‌های مناسب دیگری وجود دارد.

جایز است و کراهتی ندارد.

زکات را در یکى از هشت مورد زیر باید صرف کرد: 1 و 2ـ «فقرا» و «مساکین» و آن‌ها کسانى هستند که مخارج سال خود و عیالاتشان را ندارند. تفاوت فقیر و مسکین در این است که فقیر روى سؤال از کسى ندارد، امّا مسکین نیازمندى است که روى سؤال دارد، کسانى که صنعت و ملک و سرمایه و کسبى دارند که زندگى آن‌ها را اداره نمی‌کند فقیر محسوب می‌شوند و کمبود زندگى خود را می‌توانند از زکات بگیرند. 3ـ کسى که از طرف امام یا نایب او مأمور جمع‌آوری زکات یا نگهدارى یا رسیدگى به‌حساب آن و یا رساندن آن به امام و نایب او، یا رساندن به مصارف لازم هستند می‌توانند به‌اندازه زحمتى که می‌کشند از زکات استفاده کنند. 4ـ افراد ضعیف الایمانى که با گرفتن زکات تقویت می‌شوند و تمایل به اسلام پیدا مى کنند. 5ـ خریدن برده‌ها و آزاد کردن آن‌ها. 6ـ اشخاص بدهکارى که نمی‌توانند قرض خود را ادا کنند. 7ـ «سبیل الله» یعنى کارهایى مانند ساختن مسجد که منفعت دینى عمومى دارد و همچنین مدارس علوم دینى، مراکز تبلیغاتى، اعزام مبلغین، نشر کتاب‌های مفید اسلامى و خلاصه آنچه براى اسلام نفع داشته باشد به هر نحو که باشد، مخصوصاً جهاد در راه خدا. 8ـ «ابن السّبیل» یعنى مسافرى که در سفر مانده و محتاج شده که به مقدار نیازش می‌تواند از زکات استفاده کند، هرچند در محل خود غنى و بی‌نیاز باشد.

دعایی تحت این عنوان در منابع معتبر نیامده است ولی در کتاب حلیه المتقین و مفاتیح الجنان دعای مناسبی برای این مقصود وجود دارد.‌

وضو صحیح نمی باشد، زیرا اولاً این کار صدق غَسل (شستن) نمى‏ كند و ثانيا اسلام از كسى اين افعال شاقّه را نمى‏ خواهد؛ به چنين اشخاصى «فاقد الطهورين» گفته مى‏ شود و فتواى ما اين است كه نماز را بدون طهارت بخوانند و بعدا بنابراحتياط واجب اعاده كنند.

اشكالى ندارد امّا بهتر است «عبدالرحمن» و «عبدالرحيم» باشد. نام اللّه‏ و اله هم جايز نیست.