مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

تفاوتی ندارد.

گناه صغیره اگر تکرار نشود مضر به عدالت نیست.

کارهاى خلاف شأن مختلف است. در بعضى از موارد حرام و موجب سقوط عدالت و در بعضى موارد کراهت دارد و مسقط عدالت نیست.

اگر در اعتقاد خود متعمّد نباشد، فاسق نيست و فرد خطاکاري است و بايد او را با زبان خوب ارشاد و رفع اشتباه کرد.

اگر شخص نيّت كند چيزى كه روزه را باطل می‌کند به‌جا آورد، مثلاً تصميم برخوردن غذا بگيرد، روزه‌اش باطل می‌شود، هرچند اصلاً غذا هم نخورد، مگر اين‏كه در آن حال توجّه نداشته باشد كه فلان عمل روزه را باطل می‌کند، هرچند درهرصورت کفاره ندارد.

باید این موارد استثنایى را توجیه کرد؛ شاید او معتقد بوده که در موارد فوق، فردِ غیبت شده جایز الغیبة بوده است هرچند در اعتقاد خود خطا کرده باشد.

هرگاه در ماه رمضان يا هرروزه واجب معيّن ديگر، از نيّت روزه برگردد، يا مردّد شود كه روزه بگيرد يا نه‌روزه‌اش باطل می‌شود، ولی کفاره ندارد.

اگر وجوه مزبور را به‌عنوان سهم مبارک امام (علیه‌السلام) داده‌اند، او باید با نظر مجتهد یا نماینده او عمل کند و اگر به‌عنوان تبرع بوده باید نظر مردم را تأمین کند.

یوم‌الشک يعنى روزى كه انسان شك دارد آخر ماه شعبان است يا اوّل ماه رمضان، روزه آن واجب نيست و اگر بخواهد روزه بگيرد بايد نيّت ماه شعبان‏ كند، يا اگر روزه قضا به ذمه دارد نيّت قضا كند و چنانچه بعداً معلوم شود ماه رمضان بوده از رمضان حساب مى‏شود، ولى اگر در اثناء روز بفهمد بايد فوراً نيّت خود را به روزه ماه رمضان برگرداند.

احتیاط آن است که به چنین شخصی اقتدا نکنند.

اگر مريض پيش از ظهر خوب شود و كارى كه روزه را باطل می‌کند انجام نداده باشد بايد نيّت روزه كند و بنا بر احتیاط واجب قضا هم نمايد، ولى اگر بعدازظهر خوب شود روزه آن روز واجب نيست فقط بايد قضاى آن را به‌جا آورد.

هرگاه كافرى در ماه رمضان پيش از ظهر مسلمان شود چنانچه تا آن‌وقت كارى كه روزه را باطل می‌کند انجام نداده، بنا بر احتياط واجب روزه بگيرد و قضا هم ندارد.

هرگاه روزه واجب غير معيّن بر ذمّه دارد (مانند روزه قضاى ماه رمضان يا روزه كفّاره) وقت نيّت آن تا ظهر باقى است، يعنى چنانچه چيزى كه روزه را باطل می‌کند انجام نداده باشد و قبل از ظهر نيّت‏ كند روزه او صحيح است.

اگر غير از روزه ماه مبارك روزه ديگرى بر انسان واجب باشد، مثلاً نذر كرده كه روز معيّنى را روزه بگيرد، چنانچه عمداً تا اذان صبح نيّت نكند روزه‌اش باطل است، ولى اگر يادش برود و پيش از ظهر يادش بيايد مى‏تواند نيّت كند مشروط بر اینکه کاری که روزه را باطل می‌کند انجام نداده باشد.

وقت نيّت براى روزه مستحبی در تمام مدت روز ادامه دارد حتّى اگر مختصرى به مغرب باقی‌مانده باشد و تا آن موقع چنانچه كارهايى كه روزه را باطل می‌کند انجام نداده است می‌تواند نيّت روزه مستحبی كند و روزه او صحيح است.