مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

این اعضا مشمول ارش می‌باشند و قاعده وحدت و تعدّد در این اعضا جارى نمی‌شود.

در فرض سؤال دبه دارد و دیه آن 31 دیه کامله آن چشم است.

بنابر احتیاط واجب دیه کامله تعلّق می‌گیرد.

هر سه غالباً یکی هستند ولی در موارد استثنایی از هم جدا می‌شوند مانند شستن حیوان نجس العین که ممکن است برخی آن را بهداشتی بدانند ولی ازنظر اسلام نجس است.

چنانچه دندان‌های طبیعى او بیش از 28 عدد باشد احتیاط آن است که نسبت به از بین بردن 28 دندان باید دیه بپردازد و نسبت به بقیّه باید از طریق حکومت و ارش اقدام شود.

این‌گونه سگ‌ها که هیچ فایده‌ای جز آلوده شدن به یک حیوان نجس العین و تقلید از یک سنت نادرست غربی ندارد مالیاتی هم ندارند ولی کشتن آن درصورتی‌که موجب اذیت و آزار دیگران است و موجب درگیری نمی‌شود اشکالی ندارد و درهرحال عوضی ندارد.

زنى كه شوهرش مخارج او را نمى‏دهد و نان‌خور ديگرى است فطره‏اش بر عهده كسى است كه نان‌خور او مى‏باشد و اگر زن غنى است و از مال خود خرج مى‏كند بايد شخصاً فطره را بدهد.

الف: می‌تواند او را به حجّ تمتع یا عمره ببرد.ب: بر اساس قیمت سازمان حج و زیارت است.ج: شرط امکان در هر دو مورد است و منظور این است که موانعى بر سر این راه نباشد و زوج درهرصورت باید به آن عمل کند و اگر از هم جدا شدند وسایل این سفر را براى زوجه فراهم کند.

باید انتظار بکشند، چنانچه حمل زنده متولّد شد در صورت انحصار فقط او ولىّ دم است. در غیر این صورت شریک در این امر خواهد شد.‌

درصورتی‌که فقط امامان علیهم‌السلام را قبول نداشته باشد ولی پیامبر اسلام صلوات‌الله‌علیه را قبول داشته باشد مانعی ندارد.

اگر عرفا جزء انگشت باشد، حکم انگشت‌بر آن جاری می‌شود.

اگر دندان براى غذا خوردن و سخن گفتن قابل‌استفاده است، دیه دندان صحیح به آن تعلّق می‌گیرد. در غیر این صورت نسبت به کارایی آن ارش دارد.

روایات متعددی از معصومین (علیهم‌السلام) رسیده که از سگ به‌عنوان نجس العین پرهیز کنید و حتی اگر از ظرفی آب بخورد باید آن را با خاک تمیز، خاک‌مال کنند و سپس مکرّر بشویند و این کار حتماً فلسفه‌ای دارد و برخی معتقدند بیماری‌های خطرناکی در سگ وجود دارد که ممکن است به انسان سرایت کند.

روزه ماه مبارک رمضان واجب است و در تکاليف واجب، رضايت و عدم رضايت ايشان شرط نيست و فرد بايد طبق تکليف خود عمل کند و روزه بگيرد.

امورى كه انسان فقط در مقابل خدا نسبت به آن مسئول است؛ مانند نماز و روزه.