مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

درصورتی‌که حجاب زیر چادر کامل بوده و یا جاهل قاصر باشد نماز او صحیح است در غیر این صورت (اگر جاهل مقصر بوده) نمازها را اعاده نماید.

شروع نفاس از بچّه اوّل است، و پایان آن پس از ده روز کامل مى باشد، ولى احتیاط واجب آن است که در مقدار زائد بر ده روز نسبت به بچّه اخیر، میان احکام حائض و مستحاضه جمع کند.

بعد از اتمام صیغه (و یا بخشش بقیه مدت توسط شوهر) باید دو دوره ایام عدّه نگه دارد و سپس ازدواج نماید.

مستطیع است اما در حال حاضر که راه بسته است واجب نیست استطاعت مالی خود را حفظ کند لذا می تواند به شوهر خود کمک کند و اگر با این کمک کردن از استطاعت خارج شود تکلیفی بر عهده او نیست.‌

با توجه به مفاسد مهمی که بر این کار بار می‌شود جایز نیست.

بنا بر احتیاط واجب امساک کند.

در این مسئله از «امر ظاهری عقلی» پیروی کرده است یعنی تصوّر عقلی او این بوده که وقت ندارد؛ و می¬دانیم «امر ظاهری عقلی» مجزی نیست؛ مانند جایی که نذر کرده سه‌شنبه را روزه بگیرد و به خیال این¬که سه‌شنبه است روزه گرفته و سپس معلوم می¬شود دوشنبه بوده است، در اینجا نیز احتیاط در تکرار است و ترک محرمات لازم نیست، تنها از رابطه با همسر بپرهیزد تا کسی به نیابت از او طواف نساء بجا آورد.

درصورتی‌که زن قصد تبعيت از شوهر را در محل سکونت داشته باشد و زوج قصد رفتن به وطن زوجه را جهت سکونت مستمر نداشته باشد، نماز زوجه در وطن سابقش شکسته است مگر اينکه پس از ازدواج به‌طور متوسط سالانه 3 يا 4 ماه در آنجا سکونت داشته باشد.

در صورتي که زن قصد تبعيت از شوهر را در محل سکونت داشته باشد و زوج قصد رفتن به وطن زوجه را جهت سکونت مستمر نداشته باشد، نماز زوجه در وطن سابقش شکسته است مگر اينکه پس از ازدواج به طور متوسط سالانه 3 يا 4 ماه در آنجا سکونت داشته باشد.

درصورتی‌که پزشک مسئولیت زایمان آن زن را برعهده‌گرفته باشد و در این کار به تصدیق کارشناسان سهل‌انگاری نموده ضامن است.

مانعی ندارد.‌

هرگاه نداند استحاضه او قليله است يا كثيره، بنابر احتياط واجب بايد قبل از نماز، خود را وارسى كند و اگر نمى تواند خود را وارسى كند، احتياط واجب آن است كه هم وظيفه استحاضه كثيره را انجام دهد و هم قليله، امّا اگر حالت سابق او معلوم است كثيره يا قليله بوده مى تواند به وظيفه همان ادامه دهد.

اگر واقعاً رضايت قلبى نبوده عقد باطل است؛ ولى به‌حسب ظاهر بعد از اجراى صيغه آن‌ها زن و شوهرند مگر این‌که يكى از آن دو بتوانند ثابت كند كه رضايت قلبى نداشته است.

عقد صحیح است و جدا شدن قبل از اتمام مدّت عقد یا بخشیدن مدّت توسط مرد جایز نیست.

درصورتی‌که واقعاً در عرف سبب توهین می‌شود به این وصیت عمل نکنید و او را در جای مناسب دیگری دفن کنید.