در فرض سؤال زوجیت باقی است و احکام زوجیت ادامه دارد و بدون طلاق نمی‌تواند جدا شد، در آن مدت مرگ واقعی حاصل نشده است.
وقف صحیح است اما اگر در عرف محل برای چنین کشاورزی حقی قائل هستند صاحب زمین باید آن حق را پرداخت کند.
اگر چیزى پیدا کند و بردارد، چنانچه قیمت آن کمتر از 10000 تومان است و صاحب آن معلوم نباشد مى تواند براى خودش بردارد، ولى اگر صاحبش پیدا شد بنابر احتیاط واجب باید عوض آن را به او بدهد.
مستحب است به‌عنوان تبرک و اميد ثواب در روز اوّل كه بچه به دنيا مىآيد، يا پيش از آنکه بند نافش بيفتد در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه بگويند.
تا چهار ماه مهلت دارد از قسم خود برگردد و کفّاره بدهد، بعد از چهار ماه حاکم شرع او را مخیّر مى کند که یا از قسم خود برگردد و یا طلاق دهد، اگر هیچ کدام را قبول نکرد او را به زندان مى افکند و کار را بر او سخت مى گیرد که یکى از آن دو برنامه بالا را انجام دهد و اگر این امور ممکن نباشد و زوجه به عسر و حرج بیفتد حاکم شرع مى تواند او را طلاق دهد.
ظاهراً ادله‌ی شرع این است که باید برای جبران آن دیه بدهد ولی اگر مجنی علیه مجبور شود هزینه‌هایی برای رفع نقایص ظاهری متحمل شود که در عرف آن را ضروری بداند و این هزینه‌ها از دیه زیادتر باشد می‌تواند مقدار اضافی را نیز از جانی بگیرد. اضافه بر این اگر نقص زیبایی شدید باشد احتیاط دادن ارش است و در مورد جبران خسارت سایر موارد در صورت امکان از صاحبان حق حلالیت بطلبید و اگر این کار ممکن نیست برای آنها کار خیر کنید تا آنها از شما راضی شوند.
پوشانيدن صورت براى زنان در حال احرام جايز نيست، خواه به وسيله نقاب باشد، يا پوشيه، يا بادبزن، يا مانند آن حتّى احتياط مستحب آن است كه به وسيله سدر و مانند آن هم صورت خود را نپوشانند.
اگر نذر کارهای خیر بوده به نیت هر دو به نیازمند بدهد و الا نصف آن را در نذر هزینه کرده و نصف دیگر را صدقه دهد.
شخص بدهكار هرگاه مخارج حج را داشته باشد، ولى با پرداخت بدهى خود نتواند به حج برود، مستطيع نيست؛ مگر اینکه طلبكار عجله نداشته باشد و او هم مطمئن باشد كه بعداً قادر به اداى دين خواهد بود، يا بدهى اقساطى باشد و هنگام پرداخت قسط آن نرسيده باشد.
آرى باید وضو داشته باشند، یا از دستکش هاى پلاستیکى نازک استفاده کنند.
به خطر انداختن جان خود یا دیگرى براى حفظ جان دیگران از نظر شرعی لازم نیست. مگر آنکه دلیل مهمی برای این کار وجود داشته باشد. و در مورد مذکور در سوال اگر احتمال فوت نجات دهنده قوی باشد نباید این کار را انجام دهد.
در مورد ضرورت و درجایی که احقاق حق منحصر در مراجعه به آنها باشد این کار جایز است.
۱. اگر اين موضوع قطعى باشد نه‌تنها اشكالى ندارد، بلكه اقدام بر آن مطابق احتياط است.۲. تفاوتى ندارد.
پزشك يا تيم پزشكى حق ندارند به زندگى بيمار خاتمه دهند يا ابزار خودكشى را در اختيار او قرار دهند؛ ولى می‌توانند از ادامه معالجه چنين بيمارى خوددارى كنند.
روی آن نماز نخوانید و به کسی بدهید تا آن را برگرداند.
