مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

هرگاه چيز نجس را زير شيرى كه متّصل به كر است بگيرند، آبى كه از آن مى‏ريزد پاك است، مگر اين‏كه بو يا رنگ يا طعم نجاست به خود گيرد.‌

هرگاه عين نجس (مانند خون) به آبى كه بيشتر از كر است برسد و قسمتى از آن را تغيير دهد چنانچه باقيمانده به‌اندازه كر يا بيشتر است، فقط آن قسمت كه تغيير كرده نجس می‌شود و الا تمام آن نجس خواهد شد.‌

هرگاه رنگ و بو و طعم آب كر به‌واسطه غير نجاست تغيير كند، نجس نمى‏شود ولى خوب است از هرگونه آب آلوده اجتناب گردد.‌

اگر عين نجس مانند بول و خون در آب كر بريزد نجس نمى‏شود، مگر اين‏كه رنگ، يا بو يا مزه آن تغيير كند.‌

كُر بودن آب را از دو راه می‌توان شناخت: نخست اين‏كه خود انسان يقين پيدا كند و ديگر اين‏كه لااقل يك نفر عادل خبر دهد.‌

آبى كه به‌اندازه كر يا بيشتر بوده، چنانچه شك كنيم از كر افتاده حكم آب كر را دارد و به‌عکس، اگر آبى كمتر از كر بوده و شك داريم كر شده، حكم آب كمتر از كر را دارد.‌

آب كر بنا بر احتياط واجب مقدار آبى است كه اگر در ظرفى كه طول و عرض و عمق آن هركدام سه وجب و نيم ‏است بريزند، آن ظرف را پر کند، يا وزن آن 384 كيلوگرم (384 ليتر) باشد و معيار در وجب، وجب‌های متوسّط است.‌

هرگاه آب مضاف نجس، با كر يا آب جارى، چنان مخلوط شود كه ديگر به آن مضاف نگويند، پاك می‌شود.‌

تنها همان گوشه‌ای که مثلاً قطره خونی در آن افتاده و اطرافش نجس می‌شود ولی به بقیه استخر سرایت نمی‌کند.‌

هرگاه آب مضاف با چيز نجسى ملاقات كند نجس می‌شود، مگر در سه صورت:‌ اوّل اين‏كه از بالا به پايين بريزد، مثلاً گلاب را از گلابدان روى دست نجسى بريزيم، گلاب‌هایی كه در گلابدان است نجس نمى‏شود.‌ دوم اين‏كه مانند فوّاره با فشار از پايين به بالا رود، در اين صورت نيز تنها آن قسمت كه با نجس ملاقات كرده نجس می‌شود.‌ سوم آن‌که به‌قدری زياد باشد كه بگويند نجاست به آن سرايت نكرده، مثل اين‏كه استخر بزرگى از آب مضاف باشد و نجس در گوشه‌ای از آن بيفتد يا لوله طولانى از نفت باشد و نجس با یک‌طرف آن ملاقات كند، در اين‏گونه موارد، بقيّه نجس نمى‏شود.‌

مضاف نیست و حباب‌های هواست که آن را به این صورت درآورده است.‌

فرقی ندارد.

آبى كه معلوم نيست مطلق است يا مضاف و حالت سابقه آن‌هم معلوم نيست چيزى را پاك نمى‏كند، وضو و غسل هم با آن باطل است، امّا اگر چيز نجسى به آن رسد نجس نمى‏شود.‌

هرگاه زخم يا دمل و شكستگى در محلّ مسح باشد چنانچه نتواند آن را مسح كند بايد پارچه پاكى روى آن بگذارد و روى پارچه را با رطوبت آب وضو مسح كند و بنا بر احتياط واجب، تيمّم هم بنمايد و اگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد بايد وضوى بدون مسح بگيرد و بنا بر احتياط واجب تيمّم هم بكند.

هرگاه آبى مطلق بوده، شك كنيم مضاف شده يا نه مانند سیلاب‌هایی كه نمى‏دانيم به آن آب مى‏گويند يا نه حكم آب مطلق را دارد، يعنى می‌توان چيزهاى نجس را با آن شست و وضو گرفت و غسل كرد، امّا به‌عکس اگر آبى مضاف بوده، شك داريم مطلق شده، حكم آب مضاف را دارد.‌