مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

تا زمانى كه اين تئورى به مرحله عمل نرسد و آثار و نتايج آن مشاهده نشود نمی‌توان در مورد مسائل مختلف آن اظهارنظر كرد، ولى منافاتى با آيات قرآن ندارد زيرا شبیه‌سازی یک استثنا است نه یک قاعده کلی.

در فرض سؤال، مانعی ندارد.

اشکالی ندارد.‌

در صورتي كه واقعا طرفداري كنند، تعزير مي شوند.

در صورتي که شکار براي نياز زندگي يا براي کسب و کار باشد، و طبق ضوابط صورت گيرد، شرعا جايز است. ولي شکار کردن به عنوان تفريح و خوشگذراني هر چند گوشت آن را مصرف کنند شرعا حرام است، و لذا، در چنان سفري به عنوان سفر حرام نماز و روزه تمام خواهد بود. البته خوردن گوشت شکاري که احکام شکار در آن رعايت شده اشکالي ندارد. اما صيد ماهي به قصد تفريح مانعي ندارد و شامل اين حکم نمي شود.

درهرحال غسل ندارد.

نيابت براى او جايز نيست.

در فرض مزبور نيابت از طرف پدر صحيح نيست، مگر این‌که با اطّلاع و موافقت او باشد و حج از طرف پدر واقع نمى‌شود و فرقی بين دو صورت فوق نيست.

وظيفه ورثه آن است كه شخصى را براى انجام سعى از طرف آن مرحوم نايب كنند و گرفتن نايب براى کل حج تمتّع لازم نيست.

اگر نماز در وقت خودش خوانده می‌شود، در اصطلاحِ احکام گویند: نماز (ادا) است و اگر نماز بعد از گذشتن وقت خوانده شود، در اصطلاح گویند: نماز (قضا) شده است.

هرکدام به نسبت بپردازند و می‌تواند يکي از آن‌ها به ديگري نيابت دهد تا او بپردازد.

هزينه سفر حج يا زیارت‌های مستحبی اگر از درآمد همان سال باشد اصل و سود آن خمس ندارد و اگر ناچار باشد از چند سال قبل اسم‌نویسی كند و هزينه را بدهد، جزء مخارج همان سالش محسوب می‌شود و خمس ندارد، نه در آن سال و نه در سال‌های بعد. البته اشخاصی که سال خمسی ندارند و دارای سرمایه‌ای هستند که خمس آن را نپرداخته‌اند؛ باید خمس پولی را که برای حج یا عمره هزینه کرده‌اند و خمس سود آن را بپردازند.

فقیری که کفاره را به‌صورت نقدی دریافت می‌کند باید تمام آن‌ها را صرف تهیه نان کند.

كسى كه نياز به ازدواج دارد و بيش از مخارج آن، پولى براى حج ندارد، مستطيع نيست و حج بر او واجب نمی‌شود. همچنین اگر شخصى خود نياز به ازدواج ندارد، امّا يكى از افراد تحت تكفّلش شدیداً نياز به ازدواج دارد و مقدار پولى دارد كه براى يكى از اين دو امر (حج یا ازدواج) كافى است، مستطيع محسوب نمى‌شود و بايد پس‌انداز مذكور را صرف ازدواج آن فرد كند.

در این‌گونه موارد كه به‌طورقطع يا به اطمينان بيمار مدّت كوتاهى با تحمّل درمان‌های شکنجه آور زنده می‌ماند دليلى بر ادامه درمان ندارد؛ مخصوصاً اگر بار مالى سنگين داشته باشد و به‌ویژه اگر بيمار مجبور به وام گرفتن يا فروختن خانه خود گردد. در این‌گونه موارد می‌توان بيمار را به حال خود رها كرد و اگر مشورت كند می‌توان به او مشورت داد كه اگر تحمّل ناراحتى‌ها راداری درمان كن و چند صباحى بمان و اگر ندارى مى‌توانى درمان را قطع كنى به‌خصوص اگر بيمار در سنين بالا باشد. فكر می‌کنیم برخلاف آنچه دوستانتان گفتند جواب صريح و شفافى داديم.