اگر زن اختيارى نداشته و راضى نبوده، چيزى بر او نيست و بر مرد هم كفّاره‌اى واجب نشده است.
اولاً:تقبيل همسر بدون شهوت هم كفاره دارد و كفاره‌اش يك گوسفند است. ثانياً: اگر همسر را به قصد لذت ببوسد و انزال شود كفاره‌اش يك شتر است و اگر انزال نشود نيز كفاره دارد و كفاره آن بنابر احتياط يك شتر است
جايز نيست مُحرِم همسر خود را از روى شهوت ببوسد، ولازم است بوسيدن بدون قصد لذّت را نيز ترك كند.
براى شوهر اشكالى ندارد؛ ولى اگر زن نيز از اين كار لذّت مى‌برد احتياط آن است كه به اين كار رضايت ندهد.
بنا بر احتياط واجب كفّاره دارد؛ ولى در صورت فراموشى يا ندانستن مسئله كفّاره ندارد.
هرگاه به‌قصد لذّت بدن همسرش را لمس نمايد، بايد يك گوسفند كفّاره دهد و هم چنین اگر با اين كار انزال منى شود، كفّاره آن یک گوسفند است.
براى شخص مُحرِم جايز نيست كه بدن همسرش را به‌قصد لذّت لمس كند، ولى اين كار بدون قصد لذّت مانعى ندارد.
هرگاه بدون لذت و شهوت به زن ديگرى غير از همسرش نگاه كند، کفاره ای ندارد ولی چنانچه با اين كار منى از او خارج شود، در صورت توان يك شتر می باشد و اگر نمى‌تواند يك گاو و اگر قدرت بر آن‌هم ندارد، يك گوسفند كفّاره دهد.
هرگاه به‌قصد لذّت به همسرش نگاه كند، چنانچه منی خارج نشود کفاره ندارد اما اگر با اين كار منى از او خارج شود، كه يك شتر كفّاره بدهد و اگر نمى‌تواند يك گاو و اگر قدرت بر آن‌هم ندارد، يك گوسفند كفّاره دهد.
جايز نيست مُحرِم به همسر خود از روى شهوت نگاه كند؛ ولى نگاه بدون قصد لذّت مانعى ندارد.
اوّلاً: عاقد محلّ كفاره ندارد. ثانياً: كفاره زوج و زوجه احتياط است.
رجوع كردن در حال احرام به زنى كه وى را طلاق رجعى داده، اشكالى ندارد.
هرگاه مرد غير مُحرِم زن مُحرِمى را عقد كند، نيازى به طلاق نيست و در صورت علم به مسأله، حرام ابدى مى‌شود.
در حرمت ازدواج در حال احرام و احکام آن فرقی بین عقد دائم و موقت نیست.
اگر با علم به مسئله (حرام بودن عقد ازدواج در حال احرام) همسری را در حال احرام برای خود عقد کند، آن همسر بر او حرام دائمی می‌شود ولى اگر با جهل به مسئله چنين كارى كند، عقد باطل است، امّا حرام ابدى نمى‌شود، هرچند احتياط مستحب آن است كه با او ازدواج نكند؛ مخصوصاً اگر با او نزديكى كرده باشد.
