گاه ديده مى‌شود برخى از افراد جاهل براى احتياط از شخص ديگرى مى‌خواهد كه او را طواف دهد و شانه‌هاى او را به‌سوی كعبه كند، به‌گونه‌ای كه اختيار از طواف كننده سلب مى‌شود. هرچند اين كار موجب بطلان طواف نمى‌گردد، امّا بدون شك كارهاى اين افراد بسيار بد و زننده است.
می‌توان هر قسمت از پیشانی را بر روی مهر گذاشت، البته مناسب است وسط پیشانی بر روی مهر قرار بگیرد.
بنا بر احتياط واجب بايد هنگام سجده سر دو انگشت بزرگ‌پاها بر زمين باشد و انگشت‌های ديگر كافى نيست، حتّى اگر ناخن انگشت بزرگ‌پا طورى بلند باشد كه سرانگشت به زمين نرسد اشكال دارد، البته بودن بقیه‌ی انگشتان همراه با آن دو انگشت بر روی زمین اشکالی ندارد.
درصورتی‌که نزدیکی صورت گرفته مهرالمثل را بپردازد.
واجب نيست هميشه لباس احرام را به تن داشته باشد؛ بلكه مى‌تواند براى شستن، يا عوض كردن، يا حمّام رفتن، يا مقصود ديگرى، موقّتآ آن را از تن درآورد.
خون نفاس در حقیقت باقیمانده خون حیض است و معمولا داراى صفات آن مى باشد؛ ولى بودن آن صفات در آن شرط نیست.
همه نمازها را بايد با قرائت صحيح انجام داد. زائران خانه خدا بايد از فرصت استفاده كنند و به هنگام اراده اين سفر بزرگ روحانى، قرائت نماز خود را براى اهل علم بخوانند و اگر ايرادى دارد برطرف نمايند تا حج آنها از هر نظر خالى از اشكال باشد.
كسانى كه از ميقات نمى‌گذرند هرگاه به محاذات هر يك از میقات‌ها برسند بايد از همان‌جا محرم شوند و لزومى ندارد كه حتماً به يكى از میقات‌های پنج‌گانه معروف بروند و اگر از محاذات دو ميقات مى‌گذرند بايد وقتى به محاذات نخستين ميقات مى‌رسند احرام ببندند و در محاذات ميقات بعد، نيّت احرام را تجديد نمايند.
تقصير عبادت است و بايد با قصد قربت و براى خدا انجام شود و اگر ريا كند عمره‌اش باطل مى‌گردد؛ مگر آن‌که جبران كند و مجدداً به‌قصد قربت انجام دهد.
لازم نیست تعقیب به عربى باشد و معناى آن را نیز بفهمد ولى بهتر است چیزهایى را که در کتاب دعا دستور داده‌اند بخواند.
بعد از سجده اوّل بايد بنشيند تا بدن آرام گيرد، سپس به سجده رود.
براى اينكه يقين كند تمام پيشانى و پشت دستها را مسح كرده بايد كمى از اطراف آن را نيز داخل كند، ولى مسح ميان انگشتان لازم نيست و احتياط واجب اين است كه پيشانى و پشت دستها را از بالا به پايين مسح كند و كارهاى تيمّم را پشت سر هم به جا آورد و اگر ميان آنها بقدرى فاصله دهد كه صورت تيمّم از بين برود باطل است.
لازم نيست به سيّد گفته شود كه اين پول خمس است، بلكه مى‌تواند به‌عنوان هديه به او بدهد و نيّت خمس كند، همچنين در مورد سهم امام كه به اذن حاكم شرع به اشخاص مستحقی مىدهد.
لازم نيست به فقير بگويند كه اين مال زكات است، بلكه مىتوان زكات را به‌صورت هديه به او داد (البته به‌طوری‌که دروغ نشود) ولى درهرحال بايد قصد زكات كند.
