نائب گرفتن کسانی که قادر به رمی شبانه هستند
كسانى كه از رمى در روز معذورند، آيا لازم است نايب بگيرند تا رمى در روز انجام شود، يا مىتوانند خودشان در شب رمى كنند؟
تا بتوانند در شب رمى كنند، نايب گرفتن اشكال دارد.
تا بتوانند در شب رمى كنند، نايب گرفتن اشكال دارد.
هرگاه پس از انجام رمى توسّط نايب، عذر برطرف شود و وقت باقى باشد، احتياط آن است كه خودش دوباره انجام دهد.
هر دو صورت صحیح است.
حج او باطل نیست ولی سال آینده نایبی بگیرد که بهجای او این عمل را انجام دهد.
كسانى كه از رمى در روز و شب هر دو معذورند نايب مىگيرند؛ بنابراین اشخاصى كه معذور از انداختن سنگ هستند، مانند بيماران، اطفال، معلولينى كه قادر بر رمى نيستند، افراد بیهوش، كسانى كه از شدّت ضعف توانايى بر رمى ندارند و مانند آنها، بايد نايب بگيرند.
خودشان بايد رمى كنند و تماس از روى لباس در اينگونه موارد ضررى ندارد.
لازم است شخصى به نيابت از بچهها، بيماران و كسانى كه بهواسطه عذرى نمىتوانند شخصاً رمى كنند، رمى جمرات را انجام دهد؛ البتّه اين كار بايد با اذن و اجازه آن افراد باشد و در مورد بچههای غیر ممیّز به اذن ولیشان است.
نايب بايد اعمال اختيارى حج را انجام دهد و اگر معذور باشد احتياط مستحب آن است كه نيابت نكند. البتّه عذرهايى كه بهطور طبيعى گاه در حج پيش مىآيد مانع نيابت نيست و كسى كه در رمى نايب شده بايد در روز رمى كند. مسامحه و كوتاهى در رمى موجب بطلان نيابت نمىشود، هرچند در فرض سؤال جايز نيست.
چنانچه بيمار مأيوس از بهبودى خود باشد، يا معذور نااميد از برطرف شدن عذر گردد، واجب است نايب بگيرد و اگر مأيوس نيست بهتر است صبر كند و اگر يقين به بهبودى يا برطرف شدن عذر دارد، لازم است صبر كند.
اگر مىتوانند در عصر همان روز رمى كنند، نمىتوانند نايب بگيرند؛ و بايد خودش در عصر روز عيد رمى كند هرچند قربانى به عقب بيفتد.
چنانچه عذرهاى مذكور از ابتداى نيابت وجود داشته باشد بهتر است نايب نشوند؛ ولى عذرهايى كه گاه در حج پيش مىآيد، مانع از نيابت نيست.