مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

در فرض سؤال، سجده واجب است ولی اگر زیاد تکرار کنند که موجب عسر و حرج گردد واجب نیست.

هرگاه سبب نجات مسلمانى از بیمارى شدید چشم شود مانعى ندارد و بهتر است از کسان بیمار اجازه بگیرند.

اگر داخل وقت باشد احتیاطاً اعاده كند و اگر وقت گذشته است قضا لازم نيست.

چنانچه شخص جنب يا حائض، كه عادتش تمام‌شده، براثر ازدحام جمعیت نتواند در حال عبور از مسجد احرام ببندد و بنا به عللى موفّق بر غسل نيز نشود، با توجه به اينکه احرام در مسجد رجحان دارد، هرچند احرام بيرون مسجد يا به محاذات هم صحيح است؛ مي¬تواند با تيمم بدل از غسل وارد مسجد شود و از داخل مسجد محرم شود؛ مانند جايي که فرد جنب امکان غسل ندارد و براي اقامه جماعت يا امر مهمي مجاز است با تيمم وارد مسجد شود.

احتیاط آن است که به روزه هایی که گرفته قناعت نکند و بعداً هرکدام از روزه نذر و قضا را با قصد معین انجام دهد.

اشکال ندارد، عقد صحیح است.‌

اين كار ذاتاً مانع شرعى ندارد، ولى مستلزم مسائل جنبى حرامى از قبيل لمس و نظر كردن است. بنابراين، هرگاه اين كار به‌وسیله محرمى مانند شوهر انجام شود، به اين صورت كه نطفه خود و يكى از دو همسرش را بگيرد و تركيب نمايد و در رحم همسر ديگر (هرچند عقد موقّتى با او خوانده باشد) كشت كند، مرتكب حرامى نشده‌اند. در غير اين صورت، براى مجاز بودن اين محرّمات جنبى بايد ضرورتى وجود داشته باشد.بنابراین هرگاه نطفه زن‌وشوهری را در خارج از رحم باهم تركيب كنند و در رحم شخص ثالثى قرار دهند، اين امر ذاتاً جايز است؛ ولى چون غالباً مستلزم نگاه و لمس حرام است، تنها در موارد ضرورت مجاز است.

این بیمارى از عیوب مجوّز فسخ نکاح نیست.

حتی‌الامکان باید از مصرف کالاهای خارجی که مشابه آن در داخل پیدا می‌‌شود، پرهیز کرد.

با توجه به آنچه در سؤال مطرح می‌شود دلیل مسئله این است که هنگامی‌که افراد وارد بازى می‌شوند عملاً از یکدیگر نسبت به حوادثى که در طبیعت بازى احیاناً نهفته است و حتّى اگر طبق مقررات هم عمل کنند باز هم این حوادث پیش می‌آید، برائت ضمنى می‌جویند، شبیه برائتى که طبیب لفظاً یا عملاً از مریض می‌گیرد و این کار سبب برائت ذمّه او می‌شود.

باید صدق أخذ و صید کند یا در تور ماهی گیری بمیرد چون نسبت به تور روایت خاص داریم، بنابراین چنانچه با برق و انفجار و امثال آن ماهی را بی حس کنند و سپس در حالی که زنده است از آب بیرون آورد، مانعی ندارد، مانند بی حس کردن بعضی حیوانات حلال گوشت قوی قبل از ذبح.

چنين آمارهايى درصورتی‌که از اطبّاى متعهد شنيده شود طبعاً موجب خوف ضرر می‌شود و روزه با آن واجب نيست.

مدرک عمده بر تفاوت بین پدر و مادر در این حکم، روایات فراوانى است که در این زمینه وارد شده است. بسیارى از این روایات کلمه «رجل» یا کلمه «اب» دارد. جالب این که تنها در سوال راوى نیست، تا بگوییم راوى سوال از محلّ ابتلاى خود کرده، بلکه در کلام امام(علیه السلام) نیز وجود دارد، که خود دلیلى بر تفاوت مى باشد. و به یقین حمل «رجل» یا «اب» بر مفهوم اعمّ، به حسب متفاهم عرب امکان ندارد، و تعبیر به «والد» نیز ظهور در همین معنا دارد، و حمل بر مفهوم اعمّ بسیار مشکل است، و با موازین فقهى نمى سازد. به علاوه، مساله تقریباً اجماعى است و مخالفت با آن، با این همه اقوال و روایات، با ذوق فقه سازگار نمى باشد. و تمسّک به قاعده «درء» در این جا بسیار مشکل است; زیرا عمومیّت قانون قصاص از آیات و روایات عدیده استفاده مى شود، و استثناء کردن از آن، دلیل محکمى مى خواهد که در مورد مادر وجود ندارد. ضمناً این تفاوت، فلسفه نسبتاً روشنى هم دارد که شاید بر خوانندگان عزیز که اهل تحقیق هستند، پوشیده نباشد. خوب بود فکرى براى گرفتن این امتیاز از پدر مى کردید; نه این که این امتیاز را به مادر بدهید!!‌

هرگاه در مروه شك كند هفت دور سعى نموده، يا زيادتر (مثل این‌که شك بين هفت شوط و نُه شوط نمايد) اعتنا نمى‌كند.

مانعی ندارد.